درود بر نجد و كسى كه در آن قرار دارد ، هر چند درود من از اين راه دور سودى ندارد . ولى او هنگاميكه خبرهاى ناگوارى از قتل و غارت وهابيان شنيد ، از سرودهء خويش پشيمان شد و قصيده‌اى نو در پشيمانى از تأييد وهابيان سرود كه با اين بيت آغاز مىشد : رجعتُ عن القول الذى قلت فى النجدى و قد صحَّ لى عنه خلاف الذى عندى من از گفتار پيشين خود در حق آن مرد نجدى بازگشتم ؛ زيرا خلاف آنچه كه دربارهء وى مىپنداشتم ، برايم ثابت شد . از امير محمدبن اسماعيل « 1 » نقل شده كه وى در شرح قصيدهء فوق - كه آن را « محو الحوبة فى شرح ابيات التوبه » ناميد - گفته است : وقتى قصيدهء اوّلم ، كه در مدح ابن عبدالوهاب بود ، به نجد رسيد ، در صفر سال 1170 ق . شخصى كه خود را شيخ مربد بن احمد تميمى معرفى كرد ، نزد من آمد . او به همراه خود كتابهايى از ابن تيميه و شاگردش ابنقيم - كه با خطّ خود ، آنها را استنساخ كرده بود - داشت . اين شخص در شوال همان سال به وطن خود ( نجد ) بازگشت و مشخص شد كه او از

--> ( 1 ) . او نويسندهء كتاب سبل السلام در شرح بلوغ المرام عسقلانى است و در سال 1182 ق . درگذشت .